“Είμαστε κι εμείς που αγαπηθήκαμε βαθιά, που αγαπήσαμε απόλυτα, που αξιωθήκαμε συναισθηματική κάλυψη και αναγνώριση, έτσι βαδίζουμε με σταθερό βήμα πάνω στη γη, αγωνιστές στα εύκολα και στα δύσκολα, κυρίαρχοι στη ζωή μας, που σκορπάμε άφοβα το συναίσθημα και την ευαισθησία, που χαιρόμαστε με την χαρά του απέναντι και συμπάσχουμε στην οδύνη του, που το δικό μας χαμόγελο καρδιάς δεν πλαταίνει ανάλογα με την θλίψη του άλλου, μα το αντίθετο. Που το γέλιο και η καλή διάθεση είναι δεδομένα στον περίγυρο μας, εκεί πίσω απ΄ τις κλειστές πόρτες.
Είσαστε κι “εσείς” με την βαθιά συναισθηματική ένδεια, με την ανικανοποίητη προσωπική αναγνώριση, που ακόμα περιμένετε την αγκαλιά, από τον δικό σας άνθρωπο, που ποτέ δεν πήρατε όπως την λαχταρήσατε, που η εύπλαστη ευτυχία του θεΑθήναι σας χρειάζεται, για να υπάρχει, την βεβαιότητα πως ο απέναντί σας γκρεμοτσακίζεται, πονάει, υποφέρει, δεν αντέχει την ευτυχία σας, ονειρεύεται τη θαυμαστή σας τύχη, σέρνεται στα πατώματα δυστυχής που δεν είναι στην θέση σας.Που η γκρίνια και ο καυγάς είναι δεδομένα στον περίγυρό σας, εκεί πίσω απ΄τις κλειστές πόρτες.
Ε λοιπόν οι “εμείς” σας έχουμε νέα: κυκλοφορούν καθρέπτες, έχουν εφευρεθεί από αιώνες για την ακρίβεια, σταθείτε μπρος τους θαρραλέα, αναζητήστε τα αίτια των μόνιμων νεύρων σας και της ανικανοποίητης γεύσης που έχετε στο στόμα. Αναζητήστε ένα τρόπο να κοιτάξετε τον εαυτό σας αληθινά και βρείτε τα μαζί του, είναι ο μόνος πραγματικός τρόπος να γαληνέψετε, να ζήσετε ισορροπημένα, να βάλετε την ουσία στη θέση των εντυπώσεων και να ανακαλύψετε την ομορφιά της ζωής.
Από τους “εμείς” το σχόλιο, καλοπροαίρετα.
Και με μια ευχή στον επίλογο, για μια αληθινά καλή ζωή,
με ποιότητα στην ουσία της, για τους ίδιους και όσους καταδυναστεύουν με την ανώριμη στάση τους.”

21/1/2015