«…..Κάθε απόγευμα νωρίς – νωρίς άφηνε στο πόδι της, στην παράγκα της, πότε τον Ανέστη και πότε τον Στελάκη και κατευθυνόταν μυστηριωδώς προς την πόλη.
Έμπαινε στο πρώτο ξενοδοχείο που συναντούσε και έκλεινε το καλύτερο δωμάτιο, για μια ώρα. Ίσα για να απολαύσει ένα ζεστό μπάνιο, να βυθιστεί στην άσπρη μπανιέρα και να μυρίσει λίγο αρωματικό σαπούνι. Να τριφτεί με την τζίβα της, μόνη της, ολόγυμνη. Να ρίξει πάνω της καντάρια νερό τρεχούμενο και να το κατασπαταλήσει . Και μετά να σκουπιστεί με καθαρές μυρωδάτες πετσέτες όση ώρα ήθελε. Και μπροστά στον μεγάλο καθρέφτη να αφήσει το γαλάκτωμα να τρέξει σε όλο το μήκος της ταλαιπωρημένης σάρκας, κι αυτή με τη σειρά της να το απορροφήσει λαίμαργα και ηδονικά. Να φορέσει τα εσώρουχά της με αργές νωχελικές κινήσεις και να ξαπλώσει στο μαλακό στρώμα του κρεβατιού. Έτσι για δέκα λεπτά, να ανάψει ένα τσιγάρο, να αφεθεί ολότελα στα σχήματα του καπνού και να χαλαρώσει.
Αυτή ήταν η πολυτιμότερη ώρα του εικοσιτετραώρου της. Δεν εκτίμησε ποτέ άλλοτε στη ζωή της αυτή τη διαδικασία, όσο εκείνες τις ημέρες, στα φιλόξενα δωμάτια των ξενοδοχείων του Βόλου…..»
-Ναι το θυμάμαι αυτό το κομμάτι στην ιστορία σου, τι το έφερε δω άραγε;
-Η άμυνα ίσως; Μια τα ισοδύναμα, δυο ο πανικός που οδηγεί μαθηματικά στο λάθος, τρία ο ανύπαρκτος χρόνος, τέσσερα, πέντε, έξι, επτά……
Στο τέλος θα ξεχάσουμε τα βασικά, τις αισθήσεις, την γοητεία, το μυστήριο, τα νεύματα, τ αγγίγματα, τον τρόπο που χαράζει η φλέβα στο δέρμα των άκρων …..κι αν τα χάσεις αυτά παλεύεις γιατί τελικά; για την επιβίωση;
Μα για αυτό το σχέδιο επιβίωσης παλεύει ολάκερη η πανίδα της γης, θαρρούσα πως ο άνθρωπος διαφέρει……

marthious_logo

17015_452562078280035_5983649212645312678_n

12107159_452562008280042_4957129153518728329_n

12107159_452562124946697_8333581171905450959_n

12107120_452562148280028_8373696142482268620_n

12140814_452562218280021_7971043592795130088_n

12122741_452562368280006_8685073274277215745_n

11201825_452562268280016_1971553479392703477_n