-Νοιώθω σήμερα σα να μην έχει κανείς μας δικαίωμα να ταυτιστεί με κείνο το μακρινό ’74.
Ούτε αυτοί που εξαργύρωσαν με χρυσό την συμμετοχή τους σε αυτό. Ούτε εκείνοι, οι ελάχιστοι, που παρέμειναν πιστοί στις ιδέες τους, μα δεν κατάφεραν να τις κάνουν πράξη. Ούτε οι άλλοι που έχασαν την ζωή τους γιαυτό…..ίσως αυτοί ο τελευταίοι είναι οι μόνοι που κατάφεραν να μην χρεωθούν τίποτα αρνητικό…..η αναμέτρηση με την επιβίωση και τον χρόνο δεν κατάφερε να τους βρει απέναντι…τεράστιο το τίμημα για να χάσεις μια ζωή….θα σκέφτονται οι γονείς τους….το ξέρω.
Οι λαμπροί ποιητές, οι εμπνευσμένοι γραφιάδες, οι θαυματουργοί μουσουργοί, οι τραγουδιστάδες, της ψυχής του τότε, μια χαρά τα είπαν, και κάθε χρόνο πιάνουν τις πρώτες θέσεις παντού, είναι μια δικαίωση κι αυτό…..
Οι εκάστοτε κρατούντες, συλλήβδην, συντετριμμένοι, με το μακιγιάζ να φέρνει προς τον απέραντο σεβασμό για την περίσταση, καταθέτουν στεφάνια στο χάλκινο κεφάλι.
Και συ λες προς τα που πέφτει η Πατησίων να πάω προς άλλη κατεύθυνση, μπας και πέσεις πάνω στα κάγκελα, πάνω στους τοίχους, πάνω στο χώμα….αυτά μόνο δείχνουν να σε θυμούνται….και η σιωπηλή ματιά τους ενοχλεί…..όσο να πεις.
-Σε καλό σου σήμερα, μέρα που ναι,
με ποιο συνειρμό συνδέεις κείμενο και εικόνα;
-Ένα χάδι για πάρτη μου, μια αγκαλιά παστέλ,
για το εσωτερικό, προσωπικό, παράπονο,
του «που σαι νιότη που μου λεγες πως θα γινόμουν άλλος»
Marthious