12144909_450941871775389_8796876407061636104_n

“-Να τον πονάς τον δημιουργό κι όσο πιο σπουδαίος είναι,
τόσο περισσότερο να τον πονάς….
-Να τον πονάω; Άλλα συναισθήματα προκαλεί ένας δημιουργός,
του θαυμασμού, του σεβασμού, της λατρείας ακόμα ακόμα,
μα της συμπόνιας ; Αυτή είναι μια τουλάχιστον περίεργη τοποθέτηση
-Να τον πονάς σου λέω
-Έχεις ένα καλό λόγο για να με πείσεις γι αυτό άραγε;
-Την ώρα που γραφόταν ο “Μεγάλος Ερωτικός”, τις νύχτες που στοίχειωναν
οι “Ακυβέρνητες Πολιτείες”, το σούρουπο που ο εξπρεσιονισμός έφτανε στο κατακόρυφο, όλες κείνες τις ώρες οι δημιουργοί, έβαζαν το μέγιστο ποσοστό των κωδικών, που έχει ο άνθρωπος για να επικοινωνεί, σε κείνα τα έργα.
Τόσο που έμεναν την ίδια ώρα άδεια σακκιά, ξέπνοα στις μεγάλες τους στιγμές, μα και στις μικρότερες, πάλι θυσίαζαν πολλά επί προσωπικού,
στο βωμό της πνευματικής δημιουργίας…..πολλά.
-Δεν ξέρω, για ξεχωριστούς ανθρώπους μιλάμε,
πιστεύω θα πρέπει να έχουν τον θαυμασμό μας
-Τα έργα τους, ναι, κι εγώ μαζί σου σε αυτό, τα έργα τους,
μέχρι εκεί, τους ίδιους όμως να τους πονάς.
Προικισμένος ή μη ένας άνθρωπος έχει συγκεκριμένη κλίμακα για να επικοινωνήσει με τον κόσμο γύρω και μέσα του, συγκεκριμένη.
Και για να βγει μια πνευματική δημιουργία πάνω του μέτριου,
του μέσου, χρησιμοποιεί από αυτήν την κλίμακα και όσο χρησιμοποιεί,
τόσο αφαιρεί από την δυνατότητα επικοινωνίας με τον κόσμο γύρω του,
έχει μοναξιά η δημιουργία φιλαράκι, μπόλικη.
Δεν μπορεί να δημιουργείς το “Μονόγραμμα” και να ζεις έναν έρωτα αντίστοιχο συ ο ίδιος, δεν μπορεί να γράφεις το “Όσο Μπορείς” και να συνδιαλέγεσαι επιτυχώς με το περιβάλλον σου, επιτυγχάνοντας σεβασμό και αποδοχή.
Σαν τα ζεις δεν τα δημιουργείς, η ανάγκη σου δικαιώνεται στην πράξη,
όχι στην περιγραφή της…γιαυτό σου λέω, να τον πονάς τον δημιουργό, πολύ.
Γιατί είναι λάθος να τον ταυτίζεις με το έργο του.
Δεν στάζει ζάχαρη η δημιουργία για τους ίδιους, έχει τίμημα.
-Έχει; εδώ γύρω στο διαδίκτυο βλέπεις την μετριότητα να ακολουθείται
από στρατιές θαυμαστών και την φιλαυτία σημαία των μετρίων.
-Ναι, εγώ μίλησα για δημιουργούς βέβαια, αλλά αφού αλλάζεις ιδιότητα
και πας στους “δηλώνω πως είμαι” κάτι, ακόμα και τότε, και αυτούς να τους πονάς. Αυτό το σχέδιο των ανθρώπων, χρησιμοποιεί τους δικούς του κώδικες για να φτιάξει κύκλους “θαυμαστών”, μη μπορώντας να επικοινωνήσει με άλλο τρόπο με τον κοινωνικό του περίγυρο, εξαντλεί την ανάγκη του για αναγνώριση στο διαδίκτυο κι αυτό ενώ είναι πραγματικά βαρετό, το υπερφίαλο ποτέ δεν είχε κάτι να δώσει, αν το δεις, θλιβερό είναι.
-Κι εσύ;
-Τι εγώ;
-Εσύ λέω….γράφεις καιρό;
-Από πάντα μου…..μα το κατάλαβα σαν έφτασε η ώρα να πω στον άνθρωπο που σημάδεψε τη ζωή μου τι ήταν για μένα και με είδα να το γράφω …..
-Κι εκείνος;
-Εκείνος ; Είχε αρχίσει πρώτος την συνομιλία μας, την έκανε μουσική,
σε νότες μου το έδωσε….σε γράμματα το πήρε…..
-Μάλιστα, να μην ρωτήσω αν είσαστε μαζί ε;
-Να μην ρωτήσεις, αφελής δεν είσαι…..είμαστε…..με τον τρόπο που χρησιμοποιούμε τους κώδικες μας πάντα!
Εκείνος με εμπνευσμένες αρμονίες πάνω στο πεντάγραμμο, εγώ με ένα μολύβι κι ένα χαρτί στο χέρι…….πώς αλλιώς;”
Marthious

12079709_450941965108713_6752245979198765096_n

12088133_450941995108710_4930455972148124984_n