Τι φοβόσουν; 
Ήρθε το τέλος .. τελικά, 
πάντα έρχεται.
Το ξέρεις μα…..περί αλλού τυρβάζεις ε;
Κάθε φορά,κόβεις το λαιμό σου 
πως εσύ θα την διατηρήσεις ως έχει, 
λες και θα την απαθανατίσεις 
και θα σταματήσει ο χρόνος στο πικ του ιδανικού, σωστά; 
Μη νομίζεις κι εγώ τα ίδια κάνω 
κι ας έμαθα το μάθημα μου από την πρώτη μικρή. 
Σου λέει ο σοφός: 
«αν τρέξεις πίσω απ την αγάπη θα χαθεί
κι αν την καλέσεις θα σωπάσει»
Το μαθαίνεις εσύ, το εμπεδώνεις, 
το ξεχνάς πάραυτα και προχώρας σαν αδαής, 
ανυποψίαστος κάθε φορά σα να ναι η πρώτη.
Λες να την εντάξουμε στις νομοτέλειες αυτή τη συμπεριφορά; 
Να μην χαλιόμαστε ρε αδελφέ τελικά, 
έτσι είμαστε να παραδεχθούμε.
Θνητοί, τρωτοί, ονειροπόλοι, καλοπροαίρετοι, 
με μια ανεξάντλητη πίστη στο άπιαστο.
Οι γνήσιοι παραμυθάδες του εαυτού μας.