-Τελικά το βρήκαμε, καταλήξαμε;
-Σε τι πάλι…
-Σε αυτό ρε παιδί μου σε αυτό 
που βλέπεις μια εικόνα
και λες ιδανικά θα θελα να μαι κει
-Ε, ναι, τι να καταλήξουμε;
-Λέω καταλήξαμε;
σαν είμαστε εκεί είναι ιδανικά;
όπως; με όποιον; κατά μόνας; πώς;
-Α, αυτό…. καλά, άστο αυτό
-Όχι, πώς να το αφήσω αυτό, αυτό είναι το θέμα
-Δεν το αφήνεις…λες και δεν ξέρεις….
οκ ας το δεις γραμμένο εκτός από βιωμένο…
Ιδανικά είναι παντού, παντού όμως
σαν υπάρχει στην αγκαλιά σου
αυτό που σου κόβει την ανάσα
αυτό που και δίπλα σου ακόμα σου λείπει…
και γκρίζα και αδιάφορα είναι παντού, παντού όμως
σαν δίπλα σου είναι το θαμπό που κάποτε έλαμπε,
η σύμβαση που υπέγραψες με την κοινωνία,
η συνήθεια που βάφτισες ανάγκη…
-Δηλαδή για να καταλάβω ή με το ζητούμενο ή όλα γκρίζα;
-Για να καταλάβεις
ή με τον εαυτό σου καλά
και όλα όχι παράδεισος μα ανοιχτά
και κύκλοι που έχουν μέσα τα πάντα
στο μότο «μια μοναδική ζωή»
ή με τις συμβάσεις σου κι όλα άχρωμα
στο μότο «ζωή είναι θα περάσει»
Marthious