-Τι να συγκρίνω; τον φοίνικα με το γεράνι, την αρμονία της κομψότητας με τον κουβά της πλύσης, τις συρόμενες μπαλκονόπορτες με το μετάξι που ρέει, απέναντι στα ξεχαρβαλωμένα παράθυρα που χάσκουν μεντεσέδες, την αίσθηση του μεταξιού απέναντι στο τσίτι της ρόμπας;
-Όχι μωρέ τίποτα απ αυτά, το χαμόγελο της κοπελιάς και το φρέσκο της φίλης της να συγκρίνεις, απέναντι στο χαμένο βλέμμα του πουθενά και την μοναξιά της παρουσίας.
-Γιατί να εστιάσω εκεί; Εδώ μου αλλάζουν παράλογα την όποια ποιότητα ζωής, χωρίς αυτό να σκοπεύει σε κανένα καλύτερο αύριο για το κοινωνικό σύνολο, θα εστιάσω στα χαμογελάκια εγώ;
-Έτσι λέω, όχι για να καταπιείς το χάπι πιο, μα για να θυμηθείς πως σε περιόδους σοβαρών κοινωνικών κρίσεων, και μια τέτοια ζούμε, οι ανθρώπινες σχέσεις παίρνουν τα πάνω τους, ερχόμαστε πιο κοντά, βοηθά η έλλειψη αγαθών και πλούτου σε αυτό. Και ξέρεις οι άνθρωποι πιο κοντά συνειδητοποιούν πως είναι «οι πολλοί» και μόνο ενωμένοι «οι πολλοί» μπορούν να βρεθούν απέναντι στις ισχυρές μειονότητες και να τις κάνουν ανίσχυρες.
Marthious