Κατάλαβες;
Κάτι μικροπράγματα, κάτι μικροκοκό που μου κουβαλούσες κάθε φορά που ερχόσουν σπίτι μου. Κι όχι τίποτα, αλλά δεν ήξερα που να τα βάζω. Εκατό μικρά πορτοφολάκια για χάπια με χάντρες. Κι ανάθεμα κι αν πίνω ποτέ μου χάπια. Ασε τα πανάκια καθαριότητας. Άσε διάφορα νεσεσέρ, ατέλειωτων σχεδίων και χρωμάτων, καδράκια, ρούχα, τσάντες. Μια απελπισία δηλαδή. 
Μην κουβαλάς ρε παιδί μου κάθε φορά κι απο δυο σακούλες δώρα. Δεν χρειάζεται κανείς τίποτα.Αλλά άκουγες εσύ; Κάποιες φορές δε που βρισκόταν σπίτι και κανένας που δεν τον είχες υπολογήσει μέσα στη ντροπή ζητούσες συγγνώμη.
Μα κι εγώ τι να σου κάνει; Μετά τα πρώτα χρόνια άρχισα και πέταγα. Δεν είχα πια χώρους να αποθηκεύω, ούτε να αναπαράγω δωρίζοντας τα άχρηστα ήθελα.
Και να τώρα κατάλαβες τι έγινε; Ποιός εγώ;
Που παλεύω με έκατο δουλειές και υποχρεώσεις. Να τρέχω στα Praktiker να βρω την ειδική κόλλα να κολήσω το κορδελάκι στα ξυλάκια, μπας και χαλάσει η μαλακία και δεν την έχω. Γιατί είναι απο το χέρι σου.
Και τώρα έφυγες και δεν θα μου ξαναφέρεις κανένα άχρηστο αντικείμενο. Κατάλαβες; Τρέμω μπας και χαλάσει το τίποτα που όμως ήταν από σένα…και τώρα το χω κρεμασμένο στο προσκεφάλι μου.
Αυτό. Με έχεις κάνει να ψάχνω τα συρτάρια μου να σιγουρευτώ πως διατηρώ ακόμα κάποια απο τα άχρηστα σαν κόρη οφθαλμού.
Τα άχρηστα που όμως πια μοιάζουν πολύτιμα….
Σχετικό πράγμα η χρήση, η αχρηστία, το πολύτιμο, το αδιάφορο. Σχετικό και να δεις που δεν έχει να κάνει πάντα με το αν είναι πρακτικό ή μη ένα αντικείμενο, όχι πάντα…
Κάποιες φορές αυτά τα άχρηστα μικροπράγματα στέκουν σε γωνιές προσπαθώντας να γεμίσουν το κενό που δημιουργεί η απουσία…..
Marthious