-Στον ροζ κόσμο σου ξημέρωσες πάλι;

-Μπαααα πολλά τα δεδομένα και κανένα με χρώμα, όλα γκρι,

σαν το αγαπημένο φθινόπωρο που συνήθως ήταν γλυκά μελαγχολικό, όχι θλιβερό όπως το καταντήσαμε πια…

-Άλλα λεν οι εικόνες σου

-Ναι, το κάνει αυτό ο άνθρωπος, ισορροπεί όπως μπορεί το γκρίζο του…γιατί αν το δεις

Δεξιά, ένα αγοράκι που το ακουμπάνε σε μια καρέκλα και σε κοιτά με κάτι μάτια που σε κάνουν κομμάτια,

κει καθώς  σκουπίζει το αίμα  που τρέχει  από το μέτωπο του και σαν το βλέπει  δεν ξέρει πως να καθαρίσει το χέρι του

και ντροπιασμένο-λες και φταίει που λέρωσε το χέρι του,  το κρύβει κάτω  απ’ το πόδι του, στη δερματίνη του καθίσματος,

να μην το βλέπει,  να μην υπάρχει….

Πιο κει στις ειδήσεις ένας αλλόφρων γραφικός πολυεκατομμυριούχος ετοιμάζεται να στεφθεί Πλανητάρχης.

Αριστερά, ένα μάζωμα ετερόκλητων ανθρώπων που ψάχνει μια αδέκαστη γωνιά  να στριμωχτεί και δεν την  βρίσκει στον χάρτη,

φτιάχνει αναξιοπρεπείς, προσβλητικούς, μεσαιωνικούς διαγωνισμούς και μαζεύει εκατομμύρια σε τρια 24ωρα,  εξασφαλίζοντας πολυφωνία στα τηλεοπτικά δρώμενα του τόπου μας, καθαρίζει το τοπίο, το σάπιο ρε παιδί μου, εξαφανίζει καναλάρχες που κυβερνούσαν πίσω απο τους πολιτικούς χρόνια τώρα και αφού συρρικνώνει τον χώρο κατά το ήμισυ, ανακαλύπτει  υγιείς επιχειρηματίες,  να μονοπωλούν την τηλεόραση πια- οι δύο είναι αρχηγοί των  μεγαλύτερων ποδοσφαιρικών ομάδων της χώρας (έτυχε), ο άλλος είναι εργολάβος δημοσίων έργων (έτυχε)  και τελευταίο  κρατά έναν από τους παλιούς,  με αντίτιμο τόσο μεγάλο που είναι περίπου βέβαιο πως δεν θα τα βγάλει πέρα για πολύ (έτυχε και τούτο). 

Στη διαδρομή,  οι ανθρώπινες σχέσεις στο ναδήρ και το διαδίκτυο τρόπος έκφρασης, καίγεται το σπίτι σου και δεν καλείς την πυροσβεστική παρά το κοινοποιείς στο fb. Περνάς κρίση με τον άνθρωπο σου και μοιράζεις καρδούλες και αγάπες με ανύπαρκτους αγνώστους-φίλους εδώ γύρω, αναλώνεσαι στο τίποτα και το καθόλου και τα σύννεφα σπίτι σου είναι πια καταιγίδα, αλλά που να τρέχεις να παλεύεις τώρα……

Στη μέση, ένα κράτος-πειρατής, και ένα τσούρμο κυβερνώντων  αλαζόνων, ειρώνων, επηρμένων που παλεύουν ανάμεσα

στην ζωή που δεν έζησαν και απολαμβάνουν, με την ευτυχία του πρωτοδιορισμένου επαρχιώτη στη Διεύθυνση Εθιμοτυπίας του ΥΠΕΞ (sic)  την εξουσία  από τη μια

και από την άλλη ονειρεύονται  να εφαρμόσουν  αυτούς  τους  παλιακούς  δοκιμασμένους  και αποτυχημένους  πολιτικούς δρόμους, που  πίστεψαν πως θα αλλάξουν τον κόσμο,

προσπαθώντας να τα παντρέψουν,  ανεπιτυχώς .

Και το πόπολο  ολούθε γύρω σε αυτό το χάος.

Άλλοι ως αδαείς να μιλάμε για μια ακόμα ευκαιρία στην πρώτη φορά αριστερά,  άλλοι ως παλαιά βολεμένοι να περιμένουμε να φύγουν αυτοί να έρθουν οι δικοί μας, άλλοι να ζουν με το μότο του γνωστού ωχ-αδελφέ δε γαμιέται και η γνωστή μερίδα του πάω με όλους και τρώω απο τους πάντες με ικανότητα περισσή. 

Κι εκεί ανάμεσα είμαστε κι εμείς που στεκόμαστε στα ίσα απέναντι σε όλους, και που πιστεύουμε πως η εξουσία λύγισε και αφομοίωσε παλικάρια -γίγαντες στην Ιστορία ανά τους αιώνες, θα της αντισταθεί μια παρεούλα παιδαρέλια-όλων των ηλικιών, που οι αντιστάσεις τους αναπτύχθηκαν στα καφενεία των φοιτητικών παρατάξεων  και στις διαδηλώσεις Πατησίων-Πανεπιστημίου-Συντάγματος;

Μην λέμε κι ότι προλαβαίνουμε δηλαδή. Και θα μένουμε με την απορία πως οι εύστροφοι συμπολίτες μας, γιατί γιαυτό είμαστε σίγουροι, πώς λοιπόν τάσσονται με την μια ή την άλλη παρέα, ελπίζοντας σε κάτι «νέο» και δεν αντιλαμβάνονται πως οφείλουμε να τους αναγκάσουμε ή να πάνε όλοι σπίτι τους ή να δουλέψουν  μαζί, αφού αυτό το επάγγελμα έχουν διαλέξει,  μπας και καλυτερέψει η καθημερινότητα τούτου του τόπου…

marthious_logo

14141770_1134507746594743_5938948716880157070_n

14233198_1134505406594977_4273904795816204684_n

14222343_1134505459928305_407185295489394811_n