Ήθελα ένα θρήνο απόψε,
έτσι, για να θάψω ένα παράπονο μεγάλο….. έτσι,  για το ίσο μου.
Έψαχνα τον τρόπο…… τον βρήκα.
Έβαλα ένα κατάμαυρο κοστούμι,
από κείνα τα μάλλινα μεταξωτά του πατέρα μου,
19 πόντους το τελείωμα στο παντελόνι,
έπεφτε λες μόνο του στο πάτωμα, αέρινο και βαρίδι την ίδια ώρα,
με το σακκάκι ανοιχτό και κομμένο πίσω στη μέση κάθετα,
με λουστρίνι μαύρο και πουκάμισο λινάρι ασπρογάλαζο,
με γραβάτα λεπτή και σκούρα, με μαζεμένο μαλλί.
Με καθαρά χέρια, να τ’ απλώσω να αγκαλιάσω τον πόνο μου,
σκυφτή και ευθυτενής την ίδια ώρα.
Να καμωθώ το αρσενικό για να πιάσω τον ζειμπέκικο στον οδυρμό του,
να κλάψω καθώς θα προσκυνώ τους κύκλους μου και να καθαρθώ,
να χάνεται η κραυγή μου στον ήχο του ρυθμού του
και να γελώ με την καρδιά μου, με μάτια μούσκεμα
και το μετέωρο βήμα του «γνώστη» .
Γιατί έτσι θρηνούμε στον τόπο μου, ζεΪμπέκικα…
24/8/2014

marthious_logo

zeimpekiko-2