Μια πρωτοποριακή απόδοση του εμβληματικού έργου του Oscar Wilde The Picture of Dorian Gray.
Εγώ θα εστιάσω με την πρώτη στο τιμόνι τούτου δω του καραβιού.
Στον Άνθιμο Ανανιάδη.
Από τα σκαλιά που ανεβαίνεις για να μπεις στον γοητευτικό χώρο, μέχρι το χειροκρότημα του τέλους ακούς, βλέπεις, οσμίζεσαι το όραμα του.
Σου κάνει ξεκάθαρο ο θεατρίνος πως δεν τον φτάνει να μάθει ένα ρόλο και να τον «παίξει». Δεν τον χωράει για την ακρίβεια.
Χαμογελάς στην σκέψη αυτή, το΄χεις κάπου ξαναδεί το έργο ε;. Ωστόσο αν σταθείς κάπως πιο σε αυτό, το έχει αποδείξει ο Ανανιάδης το «αβόλευτο» του.
Την εποχή που θα έπρεπε να εισπράττει τα της Μαρίας της άσχημης έφυγε, πήγε μαθητής στα θρανία του δύσκολου.
Κι απ΄όπως δείχνουν τα πράγματα στάθηκε μια χαρά εκεί.
Και στον δρόμο που άρχισε να στρώνει στα ζητούμενα του
L.A. κάνει στροφή και επιστρέφει στα πάτρια.
Και ξεκινά, αγκαλιασμένος με το συναίσθημα, από την ιδιαίτερη πατρίδα του, την Θεσσαλονίκη. Και πετυχαίνει.
Η παράσταση συζητείται και έχει μεγάλη επιτυχία.
Αποφασίζει λοιπόν να την φέρει στην Αθήνα και δεν βολεύεται σε υπαρκτούς χώρους που είναι ουκ ολίγοι στην πόλη μας.
Ανεβαίνει σε ένα γιαπί πάνω απ΄το μαγικό Hammam, στου Ψυρρή και το «΄βλέπει» ντυμένο κατά πως θα το ήθελε αυτός. Και σε χρόνο τίποτα, το φτιάχνει με τα χέρια του – ο γνωστός Έλληνας, αυτός, το όραμα και οι φίλοι του!!!
Κάπως έτσι λοιπόν φτάσαμε ως θεατές σε μια παράσταση που ξεκινά αργά και σε βρίσκει χαλαρό σε ένα ατμοσφαιρικό θέατρο-μπαρ, χωρίς κενά μεταξύ κοινού και δρώμενου, σε ένα χώρο ιδανικό, πακλοσένικο.
Εκεί ο Ανανιάδης κάνει αυτό για το οποίο δείχνει πως αναπνέει, παίζει τον ρόλο του,τσαλακώνεται, λάμπει, χάνεται, γιγαντώνεται, αφανίζεται, η μορφή του, η φωνή του, η κίνηση του, υπηρετούν αυτό που θέλει να πει.
Πλαισιώνεται σε αυτό του το εγχείρημα από τρία νέα ταλαντούχα παιδιά, σε ένα κείμενο που δεν θα σχολιάσω, με μια σκηνοθεσία βατή και με όραμα..
Το σκηνικό εξαιρετικό, λειτουργικό, εμπνευσμένο. Οι φωτισμοί της παράστασης ίσως να είναι ο πέμπτος ηθοποιός της, η μουσική της κομμένη και ραμμένη στα μέτρα της.
Είναι πάντα μια ικανοποίηση να «βλέπεις» έναν «αβόλευτο» να τα καταφέρνει, ιδίως αν ξέρεις τι θα πει αυτό και ποιό είναι το κόστος του.
Μπράβο λοιπόν στον Ανανιάδη τα όνειρα και τα στηρίγματα του, ηθικά και πρακτικά.

(ευχαριστώ τον Κώστα Βολιώτη για την παραχώρηση των φωτογραφιών του)


(Δεν είναι πως δεν αναγνωρίζει η γράφουσα την σημασία της συλλογικότητας στο αποτέλεσμα μα το κείμενο στηρίζεται στον «αβόλευτο και το όραμα του» γιαυτό και ακολουθούν ονόματα και στοιχεία των συντελεστών της παράστασης που δεν μνημονεύσαμε στο κείμενο, καλή συνέχεια σε όλους σας)